Author Archives: Webadmin

நினைவுக் குரங்கு  நிமிடத்துக் கொருதரம்….தான்  நினைத்தபடி அங்குமிங்கும் நின்று  பாய்ந்து கொப்புமாறி  ஓரிடமும் கணமும் ஒதுங்காமல்  குதித்துப் பாய்கையிலே…..

நேற்றிருந்தேன் மொட்டாய். இன்றுபூத்தேன் பூவாய். நாளை முகிழ்வேன்யான் காய்,கனியாய். அதன் பின்னே வீழ்வேன் கனியிருந்து வித்தாய். நேற்றிருந்து நாளைக்கும் அதன்பின்பும் எனை நகர்த்துமாம் காலம்! நான் நம்பு கின்றேன் யான்

கண்ணீரின் மழையிலே ககனங்கள் நனையவே கவிஞானி பா இசைத்தான். கற்பனை ஆழியில் அற்புதம் பலநூறு கவிமகன் மீட்டெடுத்தான்.

தலையினைக் குறி வைத்திடும் வேட்டினை தலைப் பாகையோடு சென்று விழ வைக்கும் கலை அறிந்தவன் கந்தன்…! உளத்தினால் கசிந்து உருகி அழைக்கும் அடியவர் மலைத் துயர்கள் முகிலாய்க் கலைந்திட, மனக் கவலைகள் மாய்ந்தே மடிந்திட, பல புதுமைகள் கணமும் நடத்துவான்!பாச நிழலென நீங்கான்…தொடருவான்!

உன்னடியே தஞ்சமென்று வந்து விழுந்தோம் –உந்தன் ஒளிமுகத்தைக் கண்டு உள இருளைக் களைந்தோம் எம் செயலில் ஏதுமில்லை என்று உணர்ந்தோம் –என்றும் எல்லாமும் நீ பார்த்துக் கொள்வாய் என்று தெளிந்தோம்

சந்தன வாசமும் செந்தமிழ் வேதமும்  தண் மணி நாதமும் தவழும். சங்கொலி, தேன் குழல், சந்தக் கவிஇலயம்,  சல்லாரியால் இசை மலரும்.

வாளை எடுத்து நல் வேதியர் –முன்னே  வந்து கம்பீரங்கள் காட்டிட –திரு  வேல்கள் பிடித்து நிரையென –பலர்  வீறுடன் தோன்றித் தொடர்ந்திட –கொம்பு  பேரிகை ஆர்க்க

தேரசைந்து வாற நேரம் திசைகள் வேர்த்திடும் –நம்மைத்  தேடி ‘ஆறு முகர்’ கிளம்ப ஆன்ம அதிர்வெழும். ஊர் உலகம் கூடி நல்லை வீதியில் விழும் –தேரும்  ஓட…கற்களாக எங்கள் இடர்கள் பொடிபடும்!

அருளூட்டி அரசாளும் தேவன் –ஞான அழகூறும் தமிழ் மண்ணின் சீலன் பொருளோடு புகழ் கூட்டும் பாலன் –நாளும் புதுமைகள் தரும் நல்லை வேலன்!

திருநல்லை தனில் வேலன் கொடியாடுதே –நான்கு திருக்கோபுரங்களிலே அருளூறுதே வரலாறு வளமைபோல் கொடியேற்றுதே –நல்லை வடிவேலெம் மரபுக்கு முடிசூட்டுதே!

எல்லை அற்ற நல்லருள் சுரப்பவா ஈடிலாப் பெரும் அன்பு கொண்டவா தொல்லை சூழ்ந்திடும் போத ரூபமாய்த் தோன்றி…அன்னதின் சென்னி கொய்பவா! செல்லம் தாறவா, செல்வம் தாறவா செந்தமிழ்க் கக லாத காவலா நல்லை வாழ்ந்திடும் நாயகா…உனை நம்பி நிற்கிறோம்…உய்ய வையடா!

தேரடியில் வில்வமர நிழலில் ஆறினோம் –வள்ளி தெய்வயானை யோடு வருவாயா தேடினோம்! ஊரடங்கி விட்ட பின்னர் ….நல்லை வாசலில் –வந்துன் -னோடு பேசக் காத்திருந்தே வாடி…ஓடினோம்!

கால காலமாய் வாழு கின்றவா! காற்று மூச்சையும் ஆளுகின்றவா! கோல மாமயில் ஏறி… எண் திசைக் குற்றப் பாம்புகள் கொல்லுகின்றவா! வேல் தரித்தவா! சூர…மும்மலம் வீழ்த்தி நெஞ்செலாம் சாந்தி சேர்ப்பவா! ‘நாலரைக்’ கெழுந்தூர் மனங்களில் ஞான மூட்டிடும்….நல்லை வேலவா!

‘நாலரைக்கு’ நல்லூரின் மணியின் நாதம் நாற்திசையைத் துயிலெழுப்பும்! சேவல் கூட பாடும் ‘பள்ளி எழுச்சியின்’ தேன் பாடல் கேட்டே படபடென்று எழுந்து கூவும்! கிழக்கில் மெல்ல ஊறிவரும் ஒளி…இருளோ டூடல் செய்யும்! உயிரை …வரும் குளிர் காற்று வருடிச் செல்லும்! பூசையெழும் …தீபத்தால் மூலஸ் தானம் பொன்விடிவை அயலுக்குப் பரிசாய் நல்கும்!

கிடைத்ததை வைத்து வாழத் தெரியாது கிடைத்ததைக் கொண்டு வாழ்வை விளைக்காது கிடைத்த நன்மையால் மாற்றம் வளர்க்காது கிடைக்காத ஒன்று என்றோ ஒருதினம் கிடைக்கும் கிடைக்கும் என்று நிதம் காத்துக் கிடந்து…வாழ்க்கையை முற்றாய்த் தொலைத்தெதும் கிடைத்திடாமலே வாழ்வை முடிக்கிறார்! கிடைத்ததை வைத்து வாழப் பழகிடார்!