Author Archives: Webadmin

தீமை விளைப்போர், அதர்மம் அராஜகம் செய்வோர், அடாவடியாய் முயல்வோர், தீதென் றுணர்ந்தும் தம் ஆணவம் கன்மத்தால் ‘செய்து’…பலதில் ஜெயித்திடுவோர், ஊமைக்குத்தாய் மெய்யை வீழ்த்த முயன்றபின் உதவிக் கரம்கொடுத்தே அணைப்போர், ஓங்கி உயர்கிறார்; உண்மையாய் நேர்மையாய் ஊழல் செய்யாதவரோ…நலிவார்! சட்டம் எதையும் ‘தனத்தை’ எறிந்துமே தன்கட்டுப் பாட்டினில் கொண்டுவந்து, தகுதி யிலாத பொழுதும்… உயர்ந்தோரைச் சார்ந்து அவர் … Continue reading →

நீளும் திசையெல்லாம் நெருப்பெறியும் கோடையிலே, சூழுகிற காற்றினிலும் சூடு கிளம்பையிலே, வேகுகிற வெய்யிலிலே வீதி கொதிக்கையிலே, வேர்வை நதிகள் விரைந்து மேனி மேடுபள்ளத் தூடு பெருக்கெடுத்து உடலைக் கழுவையிலே, ஒற்றி எடுக்க… ஒத்தடங்கள் தான் பிடிக்க… முற்றத்தில் தேடிவந்து முத்தமிட… இளம்காற்று வாராக் கொடுமையிலே, மனம் உடலும் தகித்தபடி சீராட்ட ஆட்களில்லாத் தீய்ந்த தனிமையிலே, வாடிக் … Continue reading →

மூண்டுஎழும் மோதல்களில் மூச்சிழந்து யாரெவர்…மண் மூடி, எரிந்தே, இறந்து போனார்?-யார் தாம் முக்கி உசிரூசலாட வாழ்ந்தார்?

வானம் தொடும்படி மண்ணில் வளர் நகர் மாயும்; சுடுகாடாய் மாறும் – மக்கள் மறைவர்; இடுகாடு சூழும். -இந்த ஈனம் தொடர்ந்திடும்…ஏவு கணைகள் இன்றை வரலாற்றை மாற்றும் – இப்போ எமனுக்குத் தானே கொண் டாட்டம்!

பூமியைப் பொத்தல் போட்டன குண்டுகள். போய் ‘அடிமுடி’ தேடின வேட்டுகள். பாதாள லோகத் துள்ளே…பதுங்கிய பலரையும் தேடித் தின்றது ஏவு கணை. பாடு பட்டவர், பகலிர வாகத் தம் பணம் உழைப்பில் செழித்த பெருங்குடி,

எங்கும் அழிவுகள். எங்கெங்கும் சிதைவுகள். எங்கும் புகைமூட்டம். எங்கெங்கும் தீப்பரவல். இங்கிருந்து அங்கும் அங்கிருந்து இங்குமாகப்… பொங்கி வெடித்துப் பொசுக்கிடுது போர்க்கணைகள்.

வாழ்க்கையெனும் பட்டத்தின் வாலினையும் அதை ஏற்றும் நூலினையும் அறுத்துவிட்டு நோண்டுது ‘நிகழ்காலம்’. என்செய்யும் வாழ்க்கைப் பட்டம்? இடர்க்காற்றில்,

எங்கள் தமிழின் மகிமை; – அதன் இனிமை, கனிவு, அருமை, பெருமை; எங்கள் தமிழ் ஆழ நீளம்; – அதன் இயல்பு, செழிப்பு, புதுமை புகுந்தும் மங்காது பழமையும் காக்கும் – குணம்; வரலாற்றுக் கேற்ப தனைமாற்றும் பண்பு;

விடிவொன்று வருமென்று மனமிருக்கும் – அது விளைவென்ன தருமென்று இனமிருக்கும். முடியாதோ இடரென்று சனமிருக்கும் -யாரும் முயலார்கள்; இழிவோடே நனவிருக்கும்.

அடுத்த கணமென்ன ஆகுமெனக் கண்டறிய முடியாத வாழ்வினிலே… மோதி அடிபட்டு, ஏதேதோ ஏக்கங்கள் தீர்க்கும் அவா… குறையாப்

எப்படித்தான் எமைப்பாது காத்த போதும் எமனிடத்தில் இருந்தெவரும் இலகு வாகத் தப்பிவிட முடியாது; தருணம் வந்தால் சரியாக நமைக்காத்தே நடந்த போதும்… எப்படியோ ஏதோ ஓர் ரூபத் தோடே எமன்வருவான்; பிடர்பிடித்துத் தள்ளிச் சாவு

அன்பு, பாசம், எல்லா அயல் உயிர்களிலுமே மென்மை மிகு நேசம், கருணை, ஜீவ காருண்யம், தீயவை சிந்திக்காச் சிந்தை, பிறர்க்கேதும் தீங்கு விளைவிக்காச் செயல்கள்,

காலம் உனக்குச் சாதகமாய் இருக்கையிலே… காலத்தின் காற்றுந்தன் பக்கம் அடிக்கையிலே… காலத்திற் குன்னால் இலாபம் கிடைக்கையிலே… காலத்திற் குன்னுடைய தேவை இருக்கையிலே… இந்தக் கணம், அடுத்த கணம்,

பாதை நூறு கண்களின் முன் விரிந்து உள்ளது. -அதில் பயணம் எதால் போகவேணும்? மனம் மயங்குது. மாதிரியாய் வாழ்ந்தவரை மனது தேடுது – சென்று வாழ்வமோ? யாம் மாய்வமோ? யார் யாரைக் கேட்பது?