Author Archives: Webadmin

மந்தைகளாய் நாங்கள் வாழும்வரை…நீங்கள் சந்தேகம் இல்லாமல் மேய்ப்பர்கள் ஆவீர்கள்! மந்தைகள் அல்லநாம் மனிதர்ளூ இதை உணரோம்.

கவிஞன் இவனுக்குக் கட்டளை இடுவதுயார்? கவிஞன் எழுதுவதைக் கையால் மறிப்பதுயார்? ‘கவிஞா இதைத்தான் கவியாக்கு’ எனச் செடிலைப்

அமைதி வந்து அமர்ந்த தென்று ஆடிப்பாடித் துள்ளினீர். அருளும் திருவும் அனைத்துச் சுகமும் அமையும் என்று சொல்கிறீர்.

கையில் உருகிக் கரையும் பனிமலர். கண்களில் ஒளி ததும்பும் சிறுசுடர். பொய்மையற்ற சிரிப்பில்…என்உயிரெனும் பூவை வாடாத மல்லிகை ஆக்கியே…

கனவுகள் நனவில் வேண்டும். கவிதைகள் கணமும் வேண்டும். மனதினில் இரணங்கள் மாறி மல்லிகை மலர வேண்டும். நினைவெலாம் நிறைய வேண்டும்.

கவிதைக் குளத்தில் கல்லெடுத் தெறிந்திருக்க கல்விழுந்த இடம்கலைந்து வளையம் வளையமாக கவிஅலைகள் பரவிற்று! பரவிய கவிஅலைகள் காற்றின் இதழ்களினால் கவனமாக ஒவ்வொன்றாய்

நேற்று விதைத்ததனை நீஇன்று அறுத்தெடுத்தாய்! நேற்றுவரைச் சோள விதைகளென நிறையவே பாவம் பழியையெல்லாம் பரபரப்பு ஏதுமின்றி காட்டுகிற கண்ணசைவால் நீவிதைத்தாய். அவற்றுக்கு

நனவுகள் நமக்குத் துயரையே நல்கிடினும், நனவுகளில் நமக்குத் தீமையே நிகழ்ந்திடினும், நனவுகள் எம்மை நசித்துப் பிழிந்திடினும், நனவுகளில் ஏதும் நன்மை நடவாதா? நனவுகள் இன்பத்தை நமக்கு அருளாதா?

27-7-2013 அன்று திருமறைக் கலாமன்றத்தில் தமிழ்த்தூது தனிநாயகம் அடிகள் நூற்றாண்டுப் பெருவிழா நடைபெற்றது. இதில் இடம் பெற்ற கவியரங்கம் நிகழ்வின்போது.  

இதயத்தைக் கல்லாக்கி இருக்கின்றோம் உயிர்ததும்பும் இதயத்தைக் கல்லாக்கித் தான் நாம் கதையளந்தோம்.

உலகத்தைப் பற்றி உயர்ந்த இயற்கைபற்றி உயிர்மூலம் பற்றி, உருண்டோடும் வாழ்வுபற்றி, இயக்குகிற சக்திபற்றி, கடவுள்என்னும் ஒன்றுபற்றி, கேள்விகள் நூறுநூறு கேள்விகள்

பனைக்கு நிழலில்லை பார் நானும் என்செய்வேன்? பனைதான் எம்முன் இருக்குமரம். பயன் நூறு

வல்ல உலகில், வரத்தைவிடச் சாபத்தை அள்ளி வளங்கி ஆனந்தப் படும் உலகில் எத்தனையோ சுத்து மாத்து அரசியல்கள் சத்தியத்தை விற்றுச் சாதிக்கும் பூவுலகில், மற்றவனைத் தட்டிச் சுற்றி மடக்கிலாபம்

வெறுப்பை… கொடிய விசந்தன்னை நாகமொன்று மிரட்டுகிற பாணியிற் படமெடுத்து மிகச்சீறி உமிழுவதைப் போல உமிழ்ந்தாய் நீ என்மீது! உனக்குப் பிடிக்காத எனக்கு மிகமிகவும் அவசிய மான ஒன்றை..

இரத்தக் கறைபடிந்த கையைநான் பார்க்கின்றேன்… இரத்தம் கருஞ்சிவப்பு இரத்தந்தான் பீறிட்டுக் கையிற் தெறித்துச் சுடுகிறது அந்திவானாய்! இரத்தத்தில் உயிரினது சூடும் அதன்வாசமதும் குறையா திருப்பதனை என்கை உணர்கையிலே குருதித் துளியைத் துடைத்து மாயமாயென்