Category Archives: கவிதைகள்

திருவா சகத்திற்கு உருகா தார்கள் திளைத்து…. வாசகம் எதற்கும் உருகார் என்பார்! திருவா சகம்தன்னை இசைத்தேன் சேர்த்து சிந்தை செயல் கெடாது….பலர் இலயிக்க வைத்தார்!

எத்தனை அழகுகளை நீவிர் வரைந்தாலும், எத்தனை அழகுமாடம் நீர் கட்டி வளர்த்தாலும், எத்தனை எழிற் சிற்பம் நீவிர் செதுக்கினாலும்,

பூவுக்குத் தேனாய், பொன்னுக்கு ஒளியாய், வானுக்கு நிறமாய், மண்ணுக்கு மணமாய், மானுக்கு வேகமாய் ,

“மக்களி னுக்காக மக்களினால் நடப்பது காண் மக்களாட்சி!” அதிலே மகுடம் புனைந்தவராய்க் கொக்கரிப்போர்…தம்மவரைக் கொன்று, அடாத்தாக

வருடம் முழுவதிலும் வருந்தி  அழவைத்து, வருடத்தில் ஓர்நாள்  வணங்கி மகிழ்ந்து தொழும்  ‘அன்னையர்’ தினமும் 

சாதனை எதையுமே சத்தியமாய் நாம் புரியோம். சாதனைக் கருகில்  சாணளவும் நாம் செல்லோம். சாதனைக்கு ஏதும் சாதகங்கள் நாம் செய்யோம். சாதனையை வேறாரோ செய்தால்  “கடவுளர்கள்  தாமவர்கள்” என்போம்.

கோவிலடி வீதியில் கை கூடியது ஞானம். கொல்லையடி மீள்கையில் உள் ஊறியது ஈனம். பாவமனம் பம்மியது ஆண்டவன் முன் தானும். பம்மியது பாய்ந்தது தன் இலாபம் வரும் நேரம்.

சிறுமியின் கருவறைக்கும்… தங்கள் மதச் சாதிச் சிறுமியின் கருவறைக்கும்…வேறுபாட்டை தேர்ந்துகொள்ள கருவறையைப் பாவித்தார் காவாலிகள்! எட்டுத்

வானத்தில் வெள்ளிக் குடமாக வட்டநிலா! வானக் குடத்தால் வழிந்து எண் திசையும் பாயும் அமுதம் போற் பரவும் நிலவின் ஒளி! நிலவு விளக்கொளிர…

நீரே எழுதும் உம்முடைய கவிதைகளை! நீரே எழுதும் நீர் விரும்பும் கவிதைகளை! நீரே எழுதும் உம் பாணிக் கவிதைகளை!

எல்லைகள் அற்ற கடல். எல்லைகள் அற்ற வான். எல்லைகள் அற்ற வெளி. எல்லைகள் அற்ற நிலம். எல்லைகள் அற்ற திசை

யாரையும் நம்பிக் கிடக்காமல் நம்மைநம்பி வாழ்வதே உசிதமென வடிவாக நின் குருதி கூறுகிற தத்துவத்தைக் குறித்துக்கொள் மானுடவா!

இங்குமட்டும் அல்ல… இன மத பேதமின்றி எங்கும்….சமர்களிடை சிக்கி ஏதும் புரியாமல், வளர்ந்தொளிரும் முன்பே தேய்த்தழிக்கப் பட்டு பழிவாங்கப் படுகிறார்கள் பாலச் சந்திரன்கள்!

தனியொரு வனுக்கு உணவு இங்கு இல்லை எனிலோ…ஜெகத்தை எரிக்க எந்த பாரதியும் இல்லாச் சமூகத்தில்…. உணவற்று வாடி எங்கோ உள்ளதில் ஒருகவளம் திருடி உண்டு, பசிதணித்து,

குழந்தையின் கரங்களிலே குருதி கொட்டக் கிடக்குதின்னோர் குழந்தையின் துண்டித்த கரம்! அதனின் முகமெல்லாம் இரத்தம்!