Thana Jeyaseelan

குழந்தையின் கரங்களிலே
குருதி கொட்டக் கிடக்குதின்னோர்
குழந்தையின் துண்டித்த கரம்!
அதனின் முகமெல்லாம்
இரத்தம்! Continue reading →

கோடி கோடி திருடும் பெரும் குடி
கோட்டுச் சூட்டு வக்கீல் வழக்கென
நாடே கண்டு நகைத்துப் பழிக்கவும்
“நாங்கள் புனிதர்தாம்” என்பதாய்…ரோசமோ
சூடு சுரனையோ அற்றுப் பெயர் புகழ்
தொலைத்திடா தெழும்! நீதியும் அன்னவர்
போடும் வேடம் புரிந்தும் புரியாததாய்
பொய்க்கு உதவிடும்! புவியோ மறந்திடும்! Continue reading →

“எம்மிடமும் அன்றே இருந்ததொரு
யானையென”
எம்பெருமை பேசி,
இன்றுவரை அதைவைத்தே
எம்காலம் ஓட்டி,
இன்று ஒரு பூனைகூட Continue reading →

படைப்புக்கள் தாம் எதையும் பேசவேண்டும்.
பாடவேண்டும்.
வெடித்துச் சிரிக்கவேண்டும்.
வெவ்வேறு இரசங்களுடன்
ஒருஉணர்வை, ஏதோஓர் உண்மையை, Continue reading →

என்ன நடந்தது ?
இன்று மட்டும் இரவுவானில்
இரத்தத்தில் நிலாப்பொட்டை வைத்துவிட்டுப்
போனது யார்?
யாருடைய ரத்தம்?
தனதா? பிறனினதா?
விண்ணிலும் தேர்தலா?
வானம் வேட்பளானோடா?

(கிரகண இரவு அன்று (31.01.2018) தோன்றிய இரத்த நிலவு )

இவ்வானும் முகில்களும் இருகரையும்
தென்னைகளும்
கொடுத்துத்தான் வைத்தவைகள்!
குனிந்து தினம் தம் முகத்தைப்
பார்த்து இரசித்துளன….
ஆற்றுக் கண்ணாடியிலே….!
“ஆற்றுக் கண்ணாடி
அதன்முகத்தை எங்குபார்க்கும்?”
கேட்கின்றேன்….
இயற்கையிலும் பேதமுண்டா? புரியலையே….!

சிலரின் இசை…தேன்!
சிலரின் இசை…மது!
சிலரின் இசை…பால்!
சிலரின் இசை…தயிர், நெய்!
சிலரின் இசை…தண்ணீர்! Continue reading →

“தான் போனால் போதும்.
தான் மட்டுமே முந்திப்
போனாலே போது”மெனப் போகிறார்
ஒவ்வொருவர்களும்!
ஆறுதலாய்ப் போக ஆருக்கும் விருப்பமில்லை.
“தாமதித்துப் போனால் சுகப்பயணம்”… Continue reading →

காயம் விழப் பொங்கு.
கவலை அழப் பொங்கு.
காதல் உடன் பொங்கு.
கவிதை வரப் பொங்கு.
ஆசை கெடப் பொங்கு. Continue reading →

யாருக்குப் படைக்கப் படுகிறது இவ்வுணவு?
நீலநிற வாழைத் தலைவாழை
நெடும் இலையில்
வெள்ளருசிச் சோறாய்
வெண்முகில்கள் சுற்றிவர… Continue reading →

இலைகளை எரித்தது வெயில்.
நிமிர்ந்துநின்ற
கிளைகளை முறித்தது
கிளம்பிவந்த பேய்க்காற்று.
பூக்களைச் சபித்து
மொட்டுதிர்த்தது குளிர்மை. Continue reading →

முதல் முத்தம் போல முதலில் சுவைத்த உருசி
மறக்காது என்றென்றும்.
மறக்கவில்லை இன்றைக்கும்!
இளமையில் …இற் றைக்கு முப்பது ஆண்டின்முன்…
சுவைத்த சுவை…நாக்கின் அரும்புகளின்
ஞாபகத்தில்
இருக்கிறது இன்றும்! Continue reading →

வானம் ஒரு உதடு!
மண்ணோ மறு உதடு!
ஆம்…இவைக் கிடையே அசையும்
நா….கடலாச்சு!
கடல் நா…காற்று
‘அண்ணங்களை’ வளைந்து
தொடத்தோன்றும்….பிரபஞ்ச சுருதி!
வான் மண்ணாம்
உதடுகள் பேச நினைத்தவைதான்
மொழிகள்…..அறி!

தட்டி வானுக்குள் தலைதிருப்ப
இடமின்றி,
முட்டி மோதி, மூட்டை முடிச்சு
வாழைக்குலைகள்
பெட்டிக் கருவாடு
மீனோடு மீனாகி,
திட்டி பள்ளம் ஏறி,
திரண்ட புழுதிப்பூ
சூட்டி,…. திகட்டாத சுகப்பயணம்
‘குளிர்ப்படுத்தி’
போட்டுறைய வைக்க,
‘குஷன் சீற்’ அணைத்திறுக்க,
சிறப்பு படக் காட்சி சீராட்ட
காப்பற் ரோட்
வருடி உறங்கவைக்கும் போதும்
வருதிலையே!

மனமெனும் நெய்யில் நினைவெனும் தீயை
வளர்த்துளே வழிபடு கின்றோம்.
வலி பகிராமல்… வதை உரையாமல்…..
வரங்களுக்காய்த் தவம் செய்தோம்.
கனவுகள் வெந்து நனவிலும் நொந்து
கவிதையில் நேர்ந்தழுகின்றோம்.
கழியுமோ சாபம்? கலையுமோ தாகம் ?
கடன் அடைக்காதின்றும் உள்ளோம்!