காலக் குரல்

காலத்தி னுக்குக் கருணை சிறிதுமில்லை!
வேத நிபுணனையும்,
வீர மறவனையும்,
கோடி திருவின் மேல் குடியிருக்கும்
குபேரனையும்,
ஆளும் அரசனையும்,
ஆண்டி, அசடனையும்,
என்றோ ஒருநாள் இரக்கமின்றிச் சாகடிக்கும்!
அன்று அவனில்லா வெற்றிடத்தால்
இப்புவிக்கு
ஏதுமே ஆகாது என்பதையும் நிரூபிக்கும்!
யாரையும் கணக்கெடாது
தன் கணக்கைப் பார்த்தபடி
ஞானியையும் அழைத்துப்போம்!
ஞாயத்தைப் பேசியவன்
மூச்சையும் பறித்தெடுக்கும்!
முட்டாளை, மேதையரை,
ஆச்சர்யம் விளைத்தவரை,
அவரவர்க்கு நாள் குறித்துக்
கொண்டேகும்!
யாரையும் நிரந்தரமாய்க் குடியிருக்க
மண்ணில் இடம் கொடாது…மாளவைக்கும்!
உண்மையிலே
காலத் தினுக்குக் கருணை சிறிதுமில்லை!
காலத் தினுக்கு
எதும் பற்றிக் கவலையில்லை!
காலத்தின் இதயத்தில் ஈரம் கசிவதில்லை!
காலத்தின் நெஞ்சம் கல்நெஞ்சம்…
இரக்கமில்லை!
“யாரில்லாப் போதும்
யான் இந்த வையத்தை
வாழவைப்பேன்” என்று “வணங்கா முடியாகப்…
பாலிப்பேன்” என்று
பணியாத் திமிராக…
காலம் நகர்கிறது!
கனவினையும் நனவினையும்
யார்க்கும் பரிசளித்து…,
யதார்த்தத்தில் சில காலம்
வாழ்வை உருசிக்க வைத்து…,
காலிடறி வீழவைத்து…,
யாவையும் வழமைபோல் மாறவைத்து…,
வெற்றிடத்தை
உடனே நிரப்ப வைத்து…,
உலகம் கணம் அதிர்ந்து
தடுமாறத் தடுத்து…,
சமநிலையைப் பேணிடுது!
“சாதித்தேன் யான்” என்றும்;
“சாதனையை முறியடிக்க
ஏலாது” என்றும்; எண்ணும் என்
இறுமாப்பில்
சம்மட்டியாய் இறங்கி “நீ
சாயவரும் வெற்றிடத்தால்
இம்மண்ணில் மாற்றமெதும் தோன்றாது”
எனச்சொல்லி
ஒன்றல்ல ஒரு லட்சம் உதாரணங்கள்
காட்டி…என்
மண்டைக் கனமழித்து
மயக்கங்களைக் களைந்து
உண்மைகளைச் சொல்கிறது….
உணர்கிறதா நம் மனது?

எம்மை இன்றேன் கதறவைத்தாய்?

“எப்படி இருந்தவன் இப்படி ஆகிவிட்டான்”
எப்படி நடந்ததிது?
இது போகும் வயதல்ல!
இருக்கும் இடமெல்லாம் எமைச்சிரிக்க
வைத்தவனே!
மருந்தாய்ச் சிரிப்பருளி
எம் மனக் கவலை காயம்
விரைவாய்க் குணப்படுத்தி விட்ட மருத்துவனே!
பிறன் மனதைப் புண்படுத்தி,
பிறர் குறையை இழிவு பேசி,
சிரிக்கவைப்ப தல்ல நகைச்சுவை
எனத் தெளிந்து
சமூகத்தின் மூடத் தனங்களை
நாசூக்காய்
எமக்குப் படங்கள் ஊடு குத்திக் காட்டியவா!
உண்மை கசக்குமென்பார்…
கசக்கும் பல உண்மைகளை
நின் நகைச்சுவை என்னும் இனிப்புள்
மறைத்தெல்லோரும்
இனிப்பை உருசிக்கையிலே கசப்பும்
உணரவைத்த
தனித்துவமே!
‘பசுமைப் புரட்சி’ செய்த
தனி அரசே!
தனி மனித ஒழுக்கவாழ்வு,
சமூக சேவை, இவற்றை
சினிமாவில் இருந்தும் செய்த
சிரிப்பொளியே!
உந்தன் நகைச்சுவையும்,
உந்தன் மிமிக்கிரியும்,
உந்தனது பாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றும்
இம்மண்ணில்
என்றும் அழியா, மூப்படையா,
இயல்புயில்கள்!
‘காமடியன்’ என்றநிலை கடந்து நீ
செய்த கலைச்
சேவை, சமூக சேவை, தமை நினைந்து
‘அப்துல் கலாம்’ அணைத்தார்!
அறிஞர் பலர் புகழ்ந்து
“எப்படி இருந்தவன் நீ இப்படியா”
என வியந்தார்!
‘சின்னக் கலைவாணா’..
செந்தமிழில், செவ்விசையில்,
உன் ஆற்றல் பெரிது;
உலகியற்கை தனைக் காக்க
எண்ணற்ற மரம் நட்டாய்…
நின் உயிரைக் காப்பதற்கு
ஏன் எதையும் நட மறந்தாய்?
எம்மை இன்றேன் கதற வைத்தாய்?

மனிதம் என்று மீள்வது?

இப்படியோர் காலம் மீண்டும் எழுந்ததிங்கு!
துப்பாக்கி பூபாளம் பாடிய
துயர் நாளில்
கூடித் திடீரென்று குண்டுவிழும்.
வேட்டதிரும்.
சாவரக்கன் ஆட Read the rest of this entry »

எம் மண் இதம்

காற்றினில் ஏறியே கவிதைகள் சொன்னோம்.
கடலதன் ஆழமும் நீளமும் கண்டோம்.
ஊற்றுநீர்ச் சுவையில் அமுதம் உருசித்தோம்.
ஊர் வயல் வெளியிலும் உயிரைத் தொலைத்தோம்.
சேற்றிலும் செல்வம் செழிப்ப தறிந்தோம்.
திசையெலாம் சொர்க்கம் சிரிப்ப துணர்ந்தோம். Read the rest of this entry »

மகிழ்வு?

நிலவின் ஒளியில் நெடுநேரம் குளித்து
அழகிரவு நனையும்
அகாலப் பொழுது இது!
பாலால் அபிஷேகப் பாணியிலே
பெளர்ணமியின்
பாலில் அயலும் பரவசமாய் முழுகிடுது! Read the rest of this entry »

இயல்பை முடக்கும் எமன்

கண்கள் அறிந்திடாச் சின்ன உயிர் எமைக்
கட்டி அவிழ்த்து நிற்கும்- எங்கும்
காற்றாய்க் கலந்திருக்கும்- முகம்
தன்னில் முகமூடி போட வைக்கும் கரம்
தழுவவே தொற்றி ஏய்க்கும்- எங்கள்
தலையைக் குறியும் வைக்கும்! Read the rest of this entry »

பசி

இரவைக் கடுங்கோப்பி என்று பருகுகிறேன்!
எரியும் பகலைச்
சுடுபாலாய்க் குடிக்கின்றேன்!
நட்சத் திரங் கள்யான்
பானங்ககளில் கலக்கும்
கற்கண்டு; Read the rest of this entry »

கால அலைகரைக்காக் கற்பெயர்கள்

அலைகள்…
கரையில் அமிழ்ந்த காலடித்தடத்தை
அழித்துவிட்டுப் போவதுபோல்…
அனுதினமும் காலத்தின்
அலைகள்…
புவியில் அமிழ்ந்த உயிர்களின் தடத்தை Read the rest of this entry »

நிலையாமை

யார்வயிற்றில் யார்பிறப்பார் யாரு கண்டது? -அதை
யார் முடிவு செய்தவர்கள் யார் உரைப்பது?
பேய் வயிறோ நாய் வயிறோ யார் உணர்வது? -வந்த
பின் அழுது என்ன பயன்…யார் நினைத்தது? Read the rest of this entry »

சொல் நன்றி

இத்தனைபேர் வாழ்த்தி நிற்க
என்ன தவம் புரிந்தேன்?
இத்தனை பேரின் நேசம்
பெற எதை யான் செய்துவிட்டேன்?
இத்தனை பேர் போற்றினரே…
எக் கைமாறு செய்வேன்? Read the rest of this entry »

முகிலாகுமா மனது?

மலைகளில்..முகில்கள் வந்து
குந்தி இளைப்பாறி
களைதீர்க்கக் கண்டுள்ளேன்!
கைகளுள் கரைந்து போகும்
இவைகளை…இவற்றின் இயல்பை…
பரவுகிற Read the rest of this entry »

சொர்க்கம் நரகம்?

சொர்க்கலோகம் என்ற ஒன்று பூமி தாண்டி இல்லையே!
சூழும் நரக லோகம் கூட தூர எங்கும் இல்லையே!
சொர்க்கலோகம் சென்று வந்தோர் சொன்னதேதும் இல்லையே!
துயர நரக லோகம் சென்று மீண்டோர் சொல்வதில்லையே! Read the rest of this entry »

சுடர் வாழ்வு

காற்றடித் தணைக்க கடும் முயற்சி செய்ய…தனை
ஏற்றத் துடிக்கும் விரல்களுக்கு
துரோகமற்று
எண்ணை உண்ட திரியில்
எப்படியும் பற்றி மூளும்
சின்னச் சுடர்போல்…சிரமம் தான் நம் வாழ்வு! Read the rest of this entry »

நஞ்சூறிய காலம்

நஞ்சூறிக் கிடக்கிறது நமதுணவு!
இன்றைக்கும்
நஞ்சூறிக் கிடக்கிறது நாங்கள் குடிக்கும் நீர்!
நஞ்சூறிக் கிடக்கிறது நமது மருந்துகள்!
நஞ்சூறிக் கிடக்கிறது நமதுநிலம்!
இன்றெங்கும் Read the rest of this entry »

பெளர்ணமிப்பா!

உடலின் அசதிக்கும்;
உயிர் மனது பகல் முழுதும்
அடைந்த வலி காயம் அத்தனைக்கும்;
ஒத்தடங்கள்
கொடுத்துக்கொண் டிருக்கிறது
தன்(ண்)ஒளியால் குளிர்நிலவு! Read the rest of this entry »

கவியரங்கக் கவிதைகள்
பெரியோர்கள் போற்றுதும்..
எனது புதிய பதிவுகள்
ஒலிப் “பதிவு”
ஒளிப்பதிவு



வெளியீடுகள்

முகப்புத்தகத்தில் தொடர
வருகைதந்தோர்
  • 105116Total reads:
  • 77211Total visitors:
  • 0Visitors currently online:
?>