வீடு

காதலின் கீதங்கள் காற்றினில் என்றுமே
காவியம் பாடிட வேண்டும்.
கருணையும் அன்பதும் கட்டிப் பிடித்தெங்கள்
கன்னத்தில் கொஞ்சவும் வேண்டும்.
வாழ்கின்ற காலங்கள் வரையறை கொண்டவை
வாழ்க்கை வரம்; அது மீண்டும் Read the rest of this entry »

பசி

சிங்கங்கள் மீண்டும் சிலிர்த்தெழுந்து
கர்ச்சித்து
தங்கி…இதுவரையும்
அமைதி தவம் செய்த
குகைவிட்டுக் கோபமுடன்
குமுறி வெளிவந்து
திகைத்த திசைகளைப் பார்த்து
“தேடி இரைபிடித்துக்
கொண்டுடனே வாருங்கள்!
கொண்டுவரும் வரை பசித்தீ
கொழுந்து விட்டெரியும்” எனக் கொதித்து
மயிர் சிலிர்ப்பி நிற்க…
எழுந்து மிரண்டதிர்ந்த
நரி ஓநாய் காகங்கள்
“ஏன் சோலி பொல்லாப்பு ஏன்”
என்று கலந்துபேசி
ஆதிக் கதைபோல….
நாளுக் கொரு இரையைப்
போடத் துணிந்தன காண்!
புது இரைகள் முன் கதைபோல்
போகுமோ தினமும் ஒன்றாய்?
புகைந்து இன்று கொழுந்துவிட்டுச்
சீறும் பசித்தீ அடங்குமட்டும்
சீயங்கள்
ஓயுமோ?
பொறுமை இழந்து ஊருள் புகுந்து
தின்னப்
பாயுமோ?
யார்தான் அறிவார் பராபரமே?

வரம்

“என்ன வரம் வேண்டும்”
என்றிறைவன் கனவில் வந்தான்!
என்ன வரம் கேட்கலாம் என்று
மிகக் குழம்பி
என்ன பெரிதாகத் தரப்போறான்
எனத் தயங்கி
“என்ன வரம் வேண்டுமென
இறைவனையே கேட்கின்ற
அந்த மனம் வேண்டுமென்றேன்”!
ஆடிப்போய் மறைந்த அவன்
இன்றுவரை வந்ததில்லை
என்கனவு நனவு தன்னில்!
சின்ன வரங்களேனும் தேடிப்
பெற ஏங்கி
என் தவங்கள் தொடருதின்றும்….
இன்னுமொரு சந்தர்ப்பம்
என்று வரும் என்று …வாய்ப்பைத்
தவறவிட்ட அங்கலாய்ப்பில்!

தர்மம்

தருமர் மட்டுமா உலகில் இருக்கிறார்?
சகுனி களாகவே அநேகர் திரிகிறார்!
தருமர் …தருமம் நீதி என நிற்க
சகுனிகள் சூழ்ச்சி செய்தே ஜெயிக்கிறார்!
தருமர் மட்டுமே வாழும் உலகுக்கு
தருமம் சரி; ஆனால் சகுனிகளே மிகப்
பெருமளவில் புழங்கும் உலகினில்
பிழைக்க சூழ்ச்சியும் கற்பதே நல் வழி! Read the rest of this entry »

கோடை

ஆறென்னும் பாம்பு அசைந்து நெளிந்தோடித்
தூரக் கடற்புற்றில்
தொலைந்த கடும் கோடை!
பாம்பின் தடம் மட்டும் பார்க்கக் கிடக்குதின்று!
பாம்பின் உரிந்து காய்ந்த Read the rest of this entry »

பகைமையை வீழ்த்தல்

பகைமை என்பது பகைமையால் தீர்ந்ததாய்
பாரில் சம்பவம் சரிதம் எதுமில்லை.
பகையை மேலும் பகைத்து வளர்ப்பதால்
பாவம் பழி மிகும்; யாரும் உணரலை!
பகையுணர்வு சிறு பொறி யாகவே
பதுங்கினும்…ஐயம் கோபமாம் காற்றுகள்
புகையை மூட்டி எரித்துப் பொசுக்குமாம்!
போரைத் தூண்டுமாம், சாவைப் படைக்குமாம்!

வாழ்க்கைக் குப்பை மேட்டில்…பகைப்பொறி
மறைந்தடியில் கிடக்கும் வரை…அது
நாளும் புகையும்; இடைக்கிடை தீப்பற்றும்;
நன்கு…நீரினைக் குப்பை மேட்டின் மேலே
வீசி இப்பொறி நூராது! குப்பையை
விழுத்திப் புரட்டி அடிப் பகைப் பொறியிலே
நீரைப் பீய்ச்சி அடித்து அணைத்திடில்
நிரந்தரப் பகை நெருப்பும் அணையுமாம்!

பகைமை வீழ்த்தப் பகைமை பாராட்டுதல்
பண்பு அல்ல…ப (வ)ழக்கம் அதுவல்ல!
பகையை நூர்க்க குறித்த முறைகளைப்
பயன்படுத்தினும் மிஞ்சிடும் தோல்வியே!
பகை மனங்களில் அன்பு நீர் தூவியே
பகல் இரவெலாம் காயாமல் பார்த்திடில்
பகைத்தணல் நூரும்! பாசம் துளிர்த்திடும்!
பகைமை வீழ்த்திட அன்புதான் ஆயுதம்!

தட்டுப் பாடு

எப்போ வரும் போகும்?
என்று தோன்றும் மறையும்?
எப்போ உறங்கும்?
எப்போ விழித்தெழும்பும்?
என்று எவரறிவார்?
போர்நாளில் திடீரென்று
மண்ணெண்ணை, பெற்றோல், சவர்க்காரம்,
மா, சீனி,
மின்சாரம், மர்மமாய்
விலகி மறைந்தது போல்…,
அத்தியா வசியங்கள் அகன்று
பதுங்குதல்போல் ..,
தட்டுப்பா டெழுவது போல்…, தான்
சமூக வலைத்தளங்கள்
கிட்ட வெடிச்சத்தம் கேட்டால்…
ஒருதுயரம்
எட்ட நடந்தால் இருள்கிறது!
ஒரு செய்தி
நொட்ட… மறுகணமே நூர்கிறது !
வலைவீரர்
திட்டத்தாலா திசைகள் தீய்கிறது?
உண்மைக்கும்
தட்டுப் பாடின்றேன்
அடிக்கடி வருகிறது?

புன்னகைக் கேங்குதே மண்ணும்

சரித்திரம் சென்று சாம்பலாய் அன்று
தாண்டு கரைந்தது கடலில்.
தலைமுறை ஒன்று தலை, விலை தந்து
தவறிற்று வாய்க்காலின் கரையில்.
பெரும்துயர் நனவு பிய்த்த…எம் கனவு
பேச வார்த்தை அற்ற நிலையில்
பிணி நிதம் சூழ பிளவுகள் கூட
பிழைக்குமா தப்பி இன் றுலகில்?

நினைவுகள் இன்று நிலைகுலைந்தே தான்
நெஞ்சைவிட் டகலவும் இல்லை.
நிமிர்ந்த நம் கொற்றம் குனிந்து பத்தாண்டு
நீண்டது…மீண்டெழ வில்லை.
கனவினில் கண்ட கவின் மிகு வாழ்வை
காண நிஜ வழி இல்லை
கதி எதுவாகும் ? விதியொடா மாறும் ?
கையறு நிலை விழ வில்லை.

வரங்களை வேண்டி வலிகளைத் தாங்கி
வரலாறு வாழுது இன்றும்
வசந்தமே தேடி வரண்டுமே வாடி
மனங்களும் நீறுது என்றும்
பொருள் இழந்தோடி உயிர் சுமந்தாடி
புன்னகைக் கேங்குதே மண்ணும்
பூச்சியம் ஆன தினம்….நெஞ்சின் ஆறாப்
புண்ணுக்கு மருந்திடும் திண்ணம்!

மனிதனாய் வாழ்தல்

மண்ணிலே மாணிக்க மாமலை போல நீ
மாண்புகள் காணலாம் மனிதா
வானமும் வையமும் வாழ்த்திட…வானவர்
மாலையும் சூடலாம் மனிதா
எண்ணிய யாவையும் எய்திடும் மேன் நிலை
எட்டலாம் நீயடா…மனிதா
என்றாலும் மனிதனாய் என்று நீ வாழ்கிறாய்
என்பதே வென்றிடும் மனிதா!

கோடிகள் சேர்ப்பதும் கோவில்கள் காப்பதும்
கோஷங்கள் வெல்வதும்…சிறிதே
கூவி அடக்கலும் குத்தி முறித்தலும்
கொன்று குவித்தலும் …சிறிதே
மாடங்கள் மாளிகை செய்வதும்….மாண்புகள்
மண்ணில் படைப்பதும்… சிறிதே
மானுடம் போற்றிடும், மனிதம் ஒளிர்ந்திடும் ,
மனிதனாய் வாழ்வது…பெரிதே!

ஆயிரம் ஆயிரம் வாழ்ந்து மடியுது
ஆர் பெயர் யாருக்குத் தெரியும்?
அடிமுடி கண்டவர் அதிசயம் செய்தவர்
அரசில் உயர்ந்தவர் கதையும்
போயிற்று காலத்தில்…! போச்சு வரலாற்றில் !
போலியில்லா ஈகை மனிதம்
பூக்குமாம் வாடாது; புயல்மழைக் காடாது
பூமியில் சாகாதெப் பொழுதும்!

27.03.2019

இரவின் பிடியில்

கருமை நிறவானாம்
தீப்பெட்டிச் சுவரின்
மருந்தில்…விண் கற்கள்
தீக்குச்சிகளாய் வழுக்கி
உரச…அவை எரிந்து ஒளிகொடுத்துச்
சாம்பலாகும் Read the rest of this entry »

புதுக்கவி

“ஆடத் தெரியாதோன்…..
மேடை சரி யில்லை”யென்ற
வேடிக்கை தாண்டி
விவகாரமாய் நின்ற
ஆடத் தெரியாதோன்…. Read the rest of this entry »

செய்வது ஏன் துரோகம்?

வீசி நுரை வீசி அலை மூசி விளையாடும்.
வீடுவரை தேடிவரும் தென்றல் சுகம் கேட்கும்.
ஓசை கடலோசையுடன் மீன்களது பாட்டும்
ஓடங்களின் கானங்களும் கூடும்…சுதி சேரும்! Read the rest of this entry »

தழைப்போம் ஒருநாள்

வெடிகள் அதிர்ந்தாலும் இடிகள் விழுந்தாலும்
விடிவின் ஒளிக்கீற்றைக் கண்டோம் –ஒரு
விடியல்… இருள்சூழ்ந்த பொழுது கனவோடு
விழிகள் குருடாகி வெந்தோம் !
அடிகள் விழும் மேலும் கொடிகள் அறும்…மீள
அருள துணையின்றி நொந்தோம் –முழு
அழகு தொலைந்தின்று அடிமைச் சுகம் கண்டு
அசந்து துயில் கொள்ளு கின்றோம் ! Read the rest of this entry »

ஏன் தொடருதெங்கள் நிலச் சோகம்?

ஈரவிழி ஓரம் ஏறுதொரு சோகம்
ஏன் துடைக்க யாருமில்லை பாரு?
ஏங்கிவிழும் போதும் எண்ணி அழும் போதும்
ஏன் அணைக்க தோள்களில்லை கூறு?
பாரமனம் தன்னை பார்த்து சுமைதாங்க Read the rest of this entry »

தணிப்பு

நெருப்பே வெக்கையிலே நீறும்
இக் கோடையிலே….
மர நிழலும் எரிந்து கருகுகிற வேளையிலே…
சூரியனும் புவிவெப்பம் சுட்டு
நடுங்கையிலே… Read the rest of this entry »

சமீபத்திய பதிவுகள்
கவியரங்கக் கவிதைகள்
பெரியோர்கள் போற்றுதும்..
எனது புதிய பதிவுகள்
ஒலிப் “பதிவு”
ஒளிப்பதிவு



வெளியீடுகள்

முகப்புத்தகத்தில் தொடர
வருகைதந்தோர்
  • 65684Total reads:
  • 48640Total visitors:
  • 1Visitors currently online:
?>