புதுமை ஆண்டு

புதிய தானதோர் ஆண்டு மலர்ந்தது!
புதுமை இம்முறை….யாரும் எவர்களும்
புதிதுடுத்து உயிர்த்து திருத்தலம்
போய்…அறுசுவை உண்டு சிலிர்த்திடும்
கதைகள் இல்லை! வீட்டில் இருந்துயிர்
களித்து குடும்பத்தி னோடு கதைத்துண்டு
அதிலும் இன்புறும் ஆண்டு; ‘கொரோனாவால்’
ஆடம் பரமற்றுப் பிறந்த புத்தாண்டிது!

நோயின் வாய் விட்டு இன்னும் வெளிவரா
நூதன தினம்; புதிய வருடத்தின்
வாயிலில் ஐயம் அச்சத்தின் ஊர்வலம்;
மனங்களில் கொடும் கேள்விகள் எஞ்சிடும்;
கோயில் மூடுண்டு….உள்ளேயே ‘பொங்கிடும்’.
குடும்பத் தோடு சுவாமி அறையிலே
நோயை வெல்லப் பிரார்த்தனை செய்குவோம்!
நோய் அனல் எங்கும் நூரவும் நேருவோம்!

மனித வாழ்வு மகத்துவம் மிக்கது!
வையத்தில் உயிர் யாவையும் நேசித்து
இணைந்து வாழ்வதே இயற்கைக்கு ஏற்றது!
இதை மறந்து சமநிலை மாற்றிடக்
கனவு கண்டத னாலே…உலகமே
கதி கலங்கித் தவறை உணர்ந்திடும்
கணம்! பிறந்த ஆண்டில் பல கற்று
களங்கம் போக்கணும்! உலகுய்ய வைக்கணும்!

இயல்பு வாழ்வு

தெளிவாச்சு வானம்! தெளிவாச்சு ஆழி!
தெளிவாச்சுக் காற்று!
தெளிவாச்சு கங்கை!
“ஆம்…மீண்டும் எங்கள் அழகியற்கை
வான் மலைகள்
ஆறின் தெளிவோட்டம் அதிசயம்”
என்றுரைக்குது ஊர்!
தூசு, புகை, துணிக்கை,
தொல்லை தரும் நஞ்சு,
மாசு கழிவெல்லாம் மனிதச்
செயற்பாட்டால்
நாளும் பெருகி
நம் தரை, கடல், வானை
நாறடிக்க…எல்லாமும் நஞ்சூறி;
அழுக்கேறி;
யாவும் தனித்துவம் தரம் குன்றி;
உயிர்வாழ
ஏலாது மூச்சுத் திணறிக் கிடந்தநிலை
ஓரிரு மாதங்கள் ஒதுங்கி
மனிதர்கள்
சாப்பயத்தில் வீடுகளில் சரிய….
இயங்குநிலை
யாவும் ஒடுங்க….தொழிற்சாலை கப்பல்கள்
வானூர்தி எல்லாமும் வாய்மூட …
மெளனமாகி
மாறிற்று ! இந்தச் சூழல்
சற்று மூச்சுவிட்டு
நீண்ட சிறைதகர்த்து நிம்மதியாய்க்
கொஞ்சநேரம்
ஆசுவாசம் கொள்ளுதின்று!
அட்டகாசம் கிருமி செய்ய
ஏனைய உயிர்கள் இயல்பாய்த்தம்
சூழலுடன்
பேசிக் களிக்கிறது!
அவைக்கு இது நாள் வரையும்
போடப்பட் டிருந்த தடை ,
ஊரடங்கும் தகர்ந்துபோச்சு!
மயில்கள் பயம்விட்டு ஆட,
குருகினங்கள்
தயங்காது கூவ,
சகல விலங்குகளும்
அச்சம் அகன்று சுற்ற,
பாம்பு வெளவால் எறும்புண்ணி
பச்சையாய் உண்ணப் படும்
பூச்சி தேள் தவளை
தத்தமது பண்ணைவிட்டு ஊர்சேர,
நரரும் “தாம்
இயந்திரங்கள் அல்ல” என உணர்ந்து
தம் குணத்தை
இயல்புகளை வீடுகளில் இருந்தபடி
மீட்டெடுத்தார்!
இயற்கையும் எல்லாமும் இயைபாச்சு
இந்நாளில்!
“இயற்கையைக் குலைத்தவர்கள்
எவருமல்ல…மானிடரே”
என்றுரைக்கும் காலம்!
அதற்கான தண்டனைதான்
இன்று கிடைத்ததென்று இயம்பிற்று
வரலாறு!
“ஆண்டுக் கொருதடவை அணுகவேண்டும்
இந்நிலைமை”
கேட்குதொரு அசரீரி!
இதற்காய் கொடுத்தவிலை…
இலட்சம் கடந்த சாவை… எண்ணி
ஏங்கும் எனது மனம்!

உணர்ந்ததை மறந்தால்….

ஆயிரம் கோடி ஆண்டுகள் தாண்டி
அழியலை பூமியின் அழகு.
ஆழவந் தேபத் தாயிரம் ஆண்டா
அறியலை நீ..புவி மனது.
பாயிரம் தானே பார்த்தனை இன்னும்
பயிலலை யே புவி அறிவு. Read the rest of this entry »

ஊர் மாறி உரு மாறி

காலாற யான் நடந்த களிமண் வீதி
காப்பற்றாய் மாறிநிற்கும்! காற்றை வாங்கி
மேலெல்லாம் ஒத்தடங்கள் பிடிக்கும்…மூலை
வேம்பு நின்ற இடத்தில் தொலைத் தொடர்பைக் காவும்
கோபுரமா நிழல் விரிக்கும்? கிடுகு வேலி
குறைந்தெங்கும் மதில் சூழும்…மாரி வெள்ளம் Read the rest of this entry »

செய் பிழை

காலம் கடத்தி ஆற்றவேண்டிய கடமை
காலம் கடத்தியே
ஆற்றப் படல் வேண்டும்!
காலம் கடத்தாது ஆற்றவேண்டிய கடமை
காலம் கடத்தாதே
ஆற்றப் படல் வேண்டும்! Read the rest of this entry »

கனவாக ஏன் கலைந்தாய்?

தீயணைக்கச் சென்றவனே….
சா அணைக்க ஏன் சரிந்தாய்?
தீ அணைந்திருக்கும் அங்கு;
தீப்பிடித்து.. எம் நெஞ்சு!
நீ அணைத்த தீயாலே நிஜம்
தப்பிப் பிழைத்ததன்று! Read the rest of this entry »

வேசம்

அகத்திலே… எனைவீழ்த்த அம்புகளைக்
கூர்தீட்டி,
அகத்திலே… எனைச் சாய்க்க
அரிய வியூகம் ஆக்கி,
அகத்திலே…
எனைப்புதைக்க ஆசைக் கிடங்குவெட்டி, Read the rest of this entry »

கவி அறிக!

கவிதை என்பது கசிந்து உருகியும்,
கவிதை என்பது கட்டி இறுக்கியும்,
கவிதை என்பது கொஞ்சிக் குலாவியும்,
கவிதை என்பது கெஞ்சி அளாவியும்,
கவிதை கண்ணீர் சிந்த இழக்கியும்,
கவிதை கிச்சுக் கிச்சுக்கள் மூட்டியும், Read the rest of this entry »

சுயமழிப்பு

பகலைப் பகலாய் இருக்க விடாது …கரு
முகில்கள்;
பகலின் முகத்தை அவைமறைக்கும்!
இரவை இரவாய் இருக்க விடாது…ராவில்
எரியும் விளக்குகள்;
இரவியல்பெழில் சிதைக்கும்! Read the rest of this entry »

தாகம்

சாவுக்கும் வாழ்வுக்கும் சாட்சியாய்
நின்ற நம்
வீதியோரப் பனைகளை
விசிறியாக்கிப் போம்…காற்று
தேன் நக்கித் தாகம் ஆற்றும்
திக்கிலுள்ள பூக்களிலே! Read the rest of this entry »

தாய்மை

எத்தனை இடர்களை எவரெவர் புரிந்தாலும்,
எத்தனை துன்பத்தை இற்றைவரை
மனுக்குலத்தோர்
செய்து அழித்தாலும்,
சிதைத்து முடித்தாலும்,
வையத் துயிர் உடலை வாட்டி வறுத்தாலும், Read the rest of this entry »

பிடி

நெகிழ்ந்த கயிறுகள் நின்று
மீண்டும் இறுகி
அகத்தைப் புறத்தை
அழுத்தத் தொடங்கியதால்…
அசைக்க முடியாமல் அலறி ஓயும்
கை கால்கள். Read the rest of this entry »

ஊர் இதம்

வண்ணமயில் தோகை விரித்தாடுகிற போது
வாய்திறந்து சந்த கவி பாடுகிற போது
என் மனது விண் படியில் ஏறுகிற போது
இன்பமெழும்… ஆம் இதற்கு ஈடு இணை ஏது? Read the rest of this entry »

சிரஞ்சீவி

சாமி உறங்கியதாய்…
சாமி மயங்கியதாய்…
சாமி உயிர்விட்டுச் சமாதியாய்ப்
போனதுவாய்…
ஏதும் குறிப்பில்லை எங்கும்!
அது நிஷ்டை Read the rest of this entry »

மீண்டென்றெம் வாழ்வு வாய்க்கும்?

காலங்கள் மாறிடும் கோலங்கள் மாறிடும்
கனவுகள் மாறி உதிரும்
கண்களின் காட்சியும் கவிதையின் கோணமும்
கருத்ததும் மாறி அதிரும்
ஞாலத்தின் வாழ்வியல் மாறிடும் …நீதியும்
ஞாயமும் மாறி மறுகும் Read the rest of this entry »

கவியரங்கக் கவிதைகள்
பெரியோர்கள் போற்றுதும்..
எனது புதிய பதிவுகள்
ஒலிப் “பதிவு”
ஒளிப்பதிவு



வெளியீடுகள்

முகப்புத்தகத்தில் தொடர
வருகைதந்தோர்
  • 88762Total reads:
  • 64756Total visitors:
  • 0Visitors currently online:
?>